Opinia a orzeczenie

Czym różnią się te dwa dokumenty?


Z artykułu dowiesz się:

  • czym różni się opinia od orzeczenia,
  • gdzie można uzyskać tego typu dokumenty,
  • czego dotyczą opinie i orzeczenia najczęściej spotykane w szkole,
  • co może zrobić rodzic po odebraniu opinii lub orzeczenia,
  • jakie korzyści dla ucznia niesie ze sobą posiadanie opinii bądź orzeczenia.


Pracując w szkole, jako pedagog dostrzegam dużą trudność z poprawnym nazewnictwem dwóch różnych od siebie dokumentów. Mowa o opiniach i orzeczeniach. Jest to problematyczne zarówno dla nauczycieli, jak i rodziców, którzy używają słów zamiennie, jakby były one synonimiczne. Nic bardziej mylnego. Opinia, jest zupełnie innym dokumentem niż orzeczenie, dlatego nie można traktować ich tak samo. W związku z tym postanowiłam krótko scharakteryzować każdy z nich, aby nie było już wątpliwości, czy mamy do czynienia z opinią czy orzeczeniem.


Na początku warto zaznajomić się z dokumentami zawierającymi informacje dotyczące opinii i orzeczeń:


Zarówno opinie, jak i orzeczenia wydawane są przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne na wniosek rodziców/ prawnych opiekunów lub na wniosek pełnoletniego ucznia. W przypadku orzeczeń musi to być poradnia publiczna, w przypadku opinii, niekoniecznie. Miejmy jednak na uwadze fakt, że od 1 września 2017 r. niepubliczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne nie mogą wydawać także opinii (źródło informacji – tutaj >>>):

  • w sprawie spełniania obowiązku szkolnego poza szkołą (art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe),
  • udzielenia zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki (§  6 rozporządzenia w sprawie indywidualnego toku lub programu nauki),
  • zindywidualizowanej ścieżki kształcenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach),
  • od 1 lutego 2017 r. – o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka (art. 314 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe, art. 127 ust. 10 ustawy Prawo oświatowe). Opinia ta ma moc orzeczenia. 

Więcej na temat wczesnego wspomagania rozwoju możecie przeczytać
– tutaj >>>


Osoba analizująca orzeczenie lub opinię powinien skoncentrować się przede wszystkim na:

  • mocnych stronach dziecka,
  • słabych stronach, a więc obszarach, które sprawiają trudność,
  • rodzaju pomocy i formach wsparcia, których dziecko wymaga.

ORZECZENIE

Orzeczenia wydają zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. W szkole najczęściej spotykamy się z orzeczeniami:

  • o potrzebie kształcenia specjalnego – dla uczniów niepełnosprawnych i niedostosowanych społecznie,
  • o potrzebie indywidualnego nauczania lub o potrzebie indywidualnego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego – dla uczniów, którym stan zdrowia znacznie utrudnia bądź uniemożliwia uczęszczanie do szkoły/przedszkola,
  • o potrzebie zajęć rewalidacyjno – wychowawczych – dla uczniów z niepełnosprawnością głęboką. 

Więcej na temat orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego możecie przeczytać
– tutaj >>>


Mam orzeczenie i co dalej?

  1. Rodzic może, ale nie musi (decyzja jest dobrowolna) złożyć orzeczenie w szkole do której uczęszcza dziecko.
  2. Wszyscy specjaliści, wychowawca oraz nauczyciele uczący ucznia mają obowiązek zapoznać się z diagnozą i zaleceniami z orzeczenia.
  3. Na podstawie orzeczenia oraz wcześniej przeprowadzanej WOPFU (Wielospecjalistycznej Oceny Poziomu Funkcjonowania) zespół specjalistów oraz nauczycieli uczących dziecko opracowuje IPET, czyli Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny.
  4. Rodzice mają prawo uczestniczyć w opracowywaniu, jak i nanoszeniu zmian do IPET-u oraz WOPFU, a także w spotkaniach zespołu.
  5. Ważne jest pisemne zawiadomienie rodzica o terminie każdego spotkania zespołu i umożliwienie rodzicowi uczestnictwa w nim.
  6. Spotkania zespołu odbywają się nie rzadziej niż 2 razy w roku.
  7. Dyrektor jest odpowiedzialny za przekazanie rodzicowi kopii IPET-U oraz WOPFU.

Więcej na temat kształcenia specjalnego dla uczniów z orzeczeniem przeczytacie
tutaj >>>


Po co orzeczenie?

Orzeczenie ma charakter administracyjny. Posiadając orzeczenie placówka zobowiązana jest do realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu (jest to obligatoryjne i bezdyskusyjne), natomiast uczeń ma prawo:

  • do specjalnej organizacji kształcenia w szkole z uwagi na swoją niepełnosprawność,
  • mieć zapewnione niezbędne warunki do nauki, np. sprzęt rehabilitacyjny, odpowiednie środki dydaktyczne,
  • zostać objęty zajęciami specjalistycznymi (rewalidacja, socjoterapia, zajęcia resocjalizacyjne),
  • korzystać w pełni z życia szkolnego – placówka powinna zadbać o integrację niepełnosprawnego ucznia z pełnosprawnymi rówieśnikami.

Ważne! Rodzice mogą odwołać się w związku z wydanym orzeczeniem.


OPINIA

Opinie wydawane są po diagnozie dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Mogą być sporządzone przez zespół specjalistów poradni lub przez jednego specjalistę, np. psychologa lub pedagoga. Powód dla którego dziecko zgłasza się do poradni powinien być ujęty we wniosku, który składa się w poradni. Zwykle dotyczy on trudności edukacyjnych dziecka.


Opinie, z którymi najczęściej spotkamy się w szkole dotyczą:


Mam opinię i co dalej?

  1. Po odebraniu opinii z poradni rodzic może przedłożyć dokument w szkole do której uczęszcza dziecko. Pamiętajmy jednak, że jest to prawo rodzica, nie obowiązek, w związku z tym rodzic może tego nie zrobić i zachować opinie dla siebie.
  2. Kiedy opinia jest w szkole, nauczyciele uczący ucznia, wychowawca oraz pedagog szkolny, u którego zwykle znajduje się dokument, zobligowani są do zapoznania się opinią. Najważniejsze jest tutaj zwrócenie uwagi na wskazówki dotyczące pracy z uczniem.
  3. Dla ucznia zostaje opracowany arkusz z dostosowaniem wymagań do indywidulnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych wraz z zalecanymi formami pomocy.
  4. Rodzic otrzymuje informację, z jakich form pomocy może skorzystać dziecko na terenie szkoły. Jeśli zgadza się na zaproponowane działania podpisuje zgodę na poszczególne zajęcia, co tym samym uruchamia proces udzielenie pomocy psychologiczno-pedagogicznej dziecku na terenie szkoły.

Proces przyjmowania opinii i przekazywania jej treści wśród kadry pedagogicznej, a także procedura udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w każdej szkole może wyglądać inaczej, dlatego na potrzeby artykułu ujęłam to bardzo ogólnie.


Ważne! Pamiętajmy, że opinia nie ma charakteru administracyjnego czyli nie można się od niej odwołać (jest to zasadnicza różnica, w kontekście orzeczenia).


Po co opinia?

Posiadając opinię uczeń może korzystać w szkole z pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a więc szeregu działań, które mają za zadanie ułatwić mu funkcjonowanie oraz poradzenie sobie z trudnościami. Zwykle w opinii znajdziemy następujące zalecane formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej (więcej na temat pomocy psychologiczno-pedagogicznej możecie przeczytać tutaj >>>) :

  1. między innymi zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, dydaktyczno-wyrównawcze, logopedyczne, rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne,
  2. dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się poprzez:
  • wydłużenie czasu przeznaczonego na czytanie i pisanie
  • nieocenianie poziomu poprawności ortograficznej
  • niedocenianie poziomu graficznego prac
  • pomoc w analizie złożonych instrukcji i poleceń, szczególnie tych wyrażonych na piśmie
  • częste przypominanie dyktowanego tekstu,
  • uwzględnienie wpływu deficytów na naukę poszczególnych przedmiotów,
  1. dostosowanie warunków i form sprawdzianów i egzaminów zewnętrznych do indywidualnych potrzeb ucznia ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

Rodzaj pomocy uzależniony jest od tego, co znalazło się w opinii.


Jeśli dotarliście do końca jestem pewna, że nie będziecie mieli żadnych wątpliwości, co do tego czym jest orzeczenie, a czym opinia 😉

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *